9 yaşında annesini kaybeden İlayda Alişan, Çok zor zamanlardı. Şimdi daha mantıklı bir yerden dönüp o küçük kız çocuğuna bakabiliyorum. Ama o dönem ailem bana terapi desteği aldırdı çünkü bu durumu reddettim. Bir savunma mekanizması oluşturdum. O kayıptan sonra “Anne” bile demedim. Kendimle savaştığım zamanlarım oldu. Ama ailem bana çok destekti. Babam özellikle... Bütün kayıplarıma rağmen şu hayatta bir daha dünyaya gelsem yine o babanın evladı olmak, yine o aileye doğmak isterim. Çünkü her çocuk bu kadar şanssız olup bu kadar da şanslı olamayabiliyor.